Kısacık Bir Hikaye

16 Ağustos 1999 akşamı ailece evin balkonunda oturuyoruz. Babam trabzonda.
Uyku saati gelince herkes odasına çekildi ve o gece kardeşlerimi öpmeden uyudum.
Vee o korkunç dakikalar geldi; gece saat: 03:05
Sallantıyla uyandım fakat gözlerimi açamadım sadece yatağıma sıkıca tutunabildim,
1 dakika kadar sallandıktan sonra gözlerimi açtım,karanlıktı ve tozdu heryer.
yatağımın başucunda bulunan suyuma ulaşmak için elimi uzattım ama su yerinde değildi.
Kitaplığımdaki müzik kutusu çalıyordu onu kapatmak için kalkma girişiminde bulundum.
Fakat aklımı kaçıracaktım yerimden kalkamıyordum koskoca tavan sırtımdaydım ve sıkışmıştım.
O an kendime şunu söyledim "Deprem oldu ev yıkıldı ve şu an altındasın sakin olmalısın".
Dizime giren inşaat demiri parçasının verdiği acı ile bekliyordum öylece enkaz altında.
Küçük bir delik bulup elimi çıkardım o karanlıkta.
-Yardım eden yokmu? diye seslendim karanlığa
fakat ses yoktu, tek duyduğum inlemelerdi.
Uyuya kalmışım yuttuğum tozun etkisiyle.
Bi kaç saat sonra tekrar uyandım; Annem bağırıyordu ve oda enkaz altındaydı yanında ise kardeşlerim vardı.
Aklımı oynatacaktım fakat bişey yapamıyordum.
Bir adam geldi enkaz başına;
-Oğlum mehmet senmisin? 
-Evet baba benim çıkar beni burdan. ( babam değildi ama enkazdan çıkarması için baba dedim o adama)
-tamam oğlum sabret çıkarıcam seni.
-baba dizim çok acıyor!
-dayan oğlum, dayan yiğidim çıkarıcam. dedi
biraz uğraştıktan sonra oğlu olmadığımı anladı ve ;
-sen mehmet değilsin dedi !
-oğlumu bulmam lazım dedi ve beni öylece bıraktı enkaz altında.
-kurtar beniiiiiiii diye haykırdım sadece..
8 saattir enkaz altındaydım ve kan kaybediyordum,
Dedemin sesini duydum bana sesleniyordu
-Dedeeeeee
-Geldim geldim torunum dedi
-Dede ne olur çıkar beni burdan, annemlerde enkaz altında
-Tamam dedem çıkarıcam sabret ( 80 yaşındaki yorgun bedeniyle enkazı parçalarcasına uğraşıyordu)
-1 saat uğraştıktan sonra beni dışarı çıkardı.


enkazdan çıktığımda ise aklımı oynatacaktım. koskoca apartman kum birikintisi gibi olmuştu.
hemen annemleri çıkarmak için uğraştık
ellerimiz birer iş makinesi gibi taşları parçalıyordu,ve annemlere ulaştık.
1 yaşındaki kardeşim o toza ve havasızlığa dayanamamıştı, fakat anneme yaşıyor demek zorunda kaldım.
söylediğim belkide en iyi yalandı ben bile inanmıştım.
-Fatih yaşıyormu oğlum?
-yaşıyor anne nefes alıyor
-oğlum ona bişey olmasın !
-tamam anne dayan senide çıkartıcaz.
Annem kardolabının üstüne devrilmesi ile sıkışmıştı.
Uzun uğraşlar sonucu onuda çıkardık.
Fakat 10 yaşındaki kız kardeşim; ondan haber yoktu, seside çıkmıyordu.
Enkaz başından ayrılıp hastaneye gittik.
hastane ise mezarlık gibiydi, doktorlar oturmuş bir köşede ağlıyorlardı yardım edecek hiç kimse yoktu.
1 yaşındaki kardeşim fatih kollarımda ölü duruyordu.
Annem ise öldüğünü öğrenince ağlayamadı bile. 
kız kardeşimi kurtarmak için tekrar enkaz başına gittik.
her yerden inleme sesleri geliyordu
fakat kardeşime ulaşamadık.
1 gün...
2 gün..
3 gün..
4 gün...


geçti gözlerimizden yaş gelemiyordu artık.
5nci gün ise gelen yardım ekiplerinden belçikalı bir gurup enkazın içine girip kardeşimi aradı. ve ona ulaştı.
Cansız bedeni yattığı yatakta sıkışmış melek olup uçmuştu ruhu..
kardeşimi çıkaran belçikalı ise müslüman olmuştu, kardeşimi gözleri yaşlı çıkarmıştı enkazdan..
O günden sonra hiçbirşey eskisi gibi olmayacaktı..
Deprem hala içimizde oluyor.
En ufak bir sallantıda enkaz altına giriyoruz.
Sevdiklerimize sevdiğimizi söylememek için bir nedeniniz olmasın.
Sarılın Annenize,babanıza,kardeşlerinize,Eşinize,Dostunuza, Seni seviyorum diyin.
Fırsat varken kırgın olduklarınızdan özür dileyin.
Hayat çok kısa...
10 yıl geçti fakat sanki daha dün gibi..


17 Ağustos 1999
Deprem Günlüğümden